Documentaire ‘Curaçao’ in Nederlandse bioscopen,

bron: VoorlichtingCuraçaohuis
De documentaire ‘Curaçao’ die in het najaar van 2010 vertoond werd tijdens International Documentary Film Festival Amsterdam istussen nu en april in verschillende Nederlandse bioscopen te zien. De documentaire vande Nederlandse filmmakers Sander Snoep en Sarah Vos is een van de vijf favoriete filmsvan het festival die vertoond wordt tijdens Best of International Documentary Film Festival Amsterdam on tour 2010/2011.

Curaçao

Sander Snoep, Sarah Vos, Nederland, 2010, kleur, HD, 75

Synopsis
Deze documentaire duikt onder in de Hollandse gemeenschap op de voormalige Nederlandse kolonie Curaçao. De Nederlanders lijken op het eerste gezicht weinig op te hebben met het eiland. Ze ontmoeten elkaar op feestjes en tijdens het golfen op de besloten resorts van Nederlandse projectontwikkelaars. De zwarte en witte eilandbewoners op Curaçao spreken elkaar nauwelijks. Hun noodzakelijke omgang blijkt uiterst stroef en gespannen. En bovenal zwijgzaam. Totdat een manager van de lokale Albert Heijn-vestiging zijn zwarte personeel en het witte management op een cursus stuurt met als motto “Waarom wil een Antilliaan geen leiding geven?” In de film wordt langzaam duidelijk dat de Nederlanders nauwelijks notie blijken te hebben van hun eigen aandeel in de geschiedenis op het eiland. En al helemaal niet van de verstrekkende gevolgen daarvan op de huidige samenleving. Curaçao legt daarmee de onaangename kanten bloot van het karakter van een handelsvolk dat altijd denkt als enige het juiste voorbeeld te geven.

Klik hier voor het volledige programma en de trailer:

Onderstaand enkele artikelen over de film:

‘Curaçao lijkt eiland van apartheid’

Gepubliceerd op AWORAKI.NL : 19 november 2010 – 9:25 am | door Jamila Baaziz

In de documentaire Curaçao leven Curaçaoenaars en Nederlanders in vrijwel geheel gescheiden werelden op het eiland. De Nederlandse filmmakers Sarah Vos en Sander Snoep laten zien welke invloed het slavernijverleden anno 2010 nog steeds heeft op de Curaçaose samenleving. Door in hun film dit pijnpunt te benadrukken, hopen zij het taboe hierover op te heffen.

Voor Vos en Snoep is het goed mis met de interactie tussen Curaçaoenaars en Nederlanders op Curaçao. UitCuraçao blijkt dan ook duidelijk dat het nooit meer is goedgekomen tussen de twee bevolkingsgroepen sinds Nederland drie eeuwen geleden slaven naar het eiland vervoerde. De Nederlandse invloed is altijd sterk aanwezig gebleven, vooral ook onderhuids. Toen Vos het eiland bezocht voor vakantie, voelde zij ‘een gespannen, beklemmende sfeer’: “Iedere gemeenschap is strikt op zichzelf en als ze elkaar tegenkomen is de sfeer gesloten en stug. Het lijkt bijna een eiland van apartheid.”

Taboe
De verschillen in de cultuur en levens van zwart en wit op het eiland is groot, meent het filmduo. Het verleden waart er nog steeds als een spook rond, maar dit wordt niet benoemd: “Er wordt niet over gesproken. Het is een taboe”, aldus Snoep.

De makers proberen dit taboe te doorbreken door registrerend stukjes van de Curaçaose maatschappij te laten zien: zonverbrande Nederlanders in hun privézwembad en toeristen die laagdunkend praten over de Antilliaanse bediening in een restaurant. Daartegenover staan beelden van vooral zwijgzame Curaçaoenaars die werken in de bouw, supermarkt of horeca. De interpretatie van die beelden laten de filmmakers over aan de kijker. Ze vragen hun personages niet naar hun beweegredenen, maar suggereren schetsend dat de twee groepen langs elkaar heen leven.

Confronterend
“Curaçao zal waarschijnlijk het nodige stof doen opwaaien”, aldus Vos. “Mensen die de film al gezien hebben vinden hem beklemmend en confronterend.” Een voorbeeld: Antilliaans personeel krijgt een training in oogcontact maken met de klant. Het zwarte personeel ondergaat deze training zichtbaar gelaten. In een Albert Heijn-filiaal overlegt de Nederlandse directie over de manier om meer Antillianen in leidinggevende functies te krijgen. Ze proberen te ontdekken waarom het moeilijk is om een Curaçaoenaar in zo’n functie te krijgen. De samenkomst van de twee werelden verloopt – ondanks alle goede bedoelingen – niet soepel.

Vos en Snoep vinden niet dat ze Nederlanders en Curaçaoenaars als stereotiepen laten zien in hun film. Vos: “Ik heb gedurende drie jaar onderzoek gedaan voor de film en ik stuitte steeds op het hetzelfde verhaal. Van Albert Heijn is het heel moedig dat we mochten filmen wat zij doen om de cultuurverschillen bespreekbaar te maken. Zij doen moeite om hun personeel te trainen en nodigen cultuurdeskundige Joceline Clemencia uit om hen te helpen. Dat ben ik niet veel tegengekomen. Het was sowieso moeilijk om dit soort dingen te filmen, want dan ging meestal de deur dicht.”

Behalve de actuele beelden, bevat de documentaire ook fragmenten uit het verleden. Met beelden van verlaten landhuizen en stukken voorgedragen logboeken van slavenschepen wordt het slavernijverleden vanuit Nederlands perspectief verteld. Journalist en schrijver Miriam Sluis is hiervoor diep in de archieven gedoken. Ook de Shell-geschiedenis en de opstand van 30 mei 1969 komen aan bod.

Première
Curaçao gaat op 19 november in première op het documentairefestival IDFA in Amsterdam. De film is in Nederland vanaf april in de bioscoop te zien. De makers hopen voor die tijd een Papiaments ondertitelde versie van de documentaire op Curaçao te kunnen vertonen. Een exacte datum hiervoor is nog niet bekend.