De papieren tijger, het immuunsysteem en weg naar de ALV van 4 Mei 2026

Door een stem binnen de Partido Nashonal di Pueblo (PNP)

Welkom bij het derde deel van “Si bo por ku Nashonal”. Vorige week bespraken we het onbreekbare fundament van onze partij, het ‘bewapend beton’, en hoe de Nationale Volkspartij, de Partido Nashonal di Pueblo – PNP historisch fungeert als dé politieke academie van het Caribisch deel van het Koninkrijk. We concludeerden dat we ons huis niet moeten afbreken, maar moeten renoveren om toptalent binnen boord te houden. Maar een sterk fundament heeft geen enkele zin als de regels binnenshuis niet worden nageleefd.

Vandaag duiken we daarom in de motoriek van ons huis: onze interne democratie, de valkuilen die we de afgelopen weken pijnlijk hebben ervaren, en waarom vandaag, op herdenkingsdag 4 mei, één van de belangrijkste data voor onze toekomst is.

Laten we de olifant in de kamer benoemen: de aanloop naar deze Algemene Ledenvergadering (ALV) kende nieuwe, maar helaas geen ongekende perikelen voor de Partido Nashonal di Pueblo. Het was een periode van verwarring. De politiek leider stelde haar functie ter beschikking zoals dat in onze statuten is voorgeschreven. Vergaderingen van de partijraad bleven uit. Dit kwam mede door laksheid van leden, waarbij na de overgang naar de oppositie het effect van egoïsme en materialisme de overhand nam; sommigen verloren direct hun interesse om door te werken, terwijl anderen het schip verlieten om zich ‘undercover’ voor macht aan te sluiten bij de grootste partij. Bovendien werden de verplichte kwartaalbijeenkomsten voor leden (volgens Artikel 13 van onze statuten) niet door het bestuur geïnitieerd, omdat zij onderling geen consensus konden vinden.

Deze crisis legde een fundamentele loophole, een kwetsbaarheid, in ons systeem bloot: statuten zijn slechts een papieren tijger als de mensen die ze moeten uitvoeren, stilvallen.

Velen dachten dat we met de verandering van de Statuten na de historische val van de PNP naar nul zetels in 2017 onze les hadden geleerd. Ik noemde die sombere periode op de radio in Tribuna Popular weleens de ‘Humphrities’, omdat dezelfden die de partij toen in de steek lieten, in een andere vorm weer probeerden terug te keren. Zeker nadat we op magistrale wijze, onder leiding van partijleider Ruthmilda Larmonie-Cecilia en toenmalig voorzitter

Ramon Chong, de partij in 2021 van 0 naar 4 zetels wisten te brengen. En zelfs toen we na de crisis van augustus 2024 principieel vasthielden aan onze waarden, een zetel werden beroofd en uit de coalitie werden geschopt door de MFK ter bewaking van goed bestuur, toonden we onze kracht. We maximaliseerden in 2025 onze stemmen en behielden onze 4 zetels.

En toch voelde het intern niet als een democratische viering. Opportunisme nam direct toe wanneer we sterk terug een rol speelden; men wilde meer en probeerde de partij te infiltreren met persoonlijke belangen. Het gevolg was een groeiende afstand met een bevolking die ons fundament niet meer kende of begreep door de manier waarop de partij zich opstelde zonder transparant te communiceren.

Een democratie, of dat nu op lands- of partijniveau is, staat niet op de automatische piloot. Als bestuurders achterover leunen en leden niet geïnvesteerd zijn, krijgt willekeur de vrije hand en dreigt een organisatie stuurloos te raken. Als we anno 2026 naar het politieke landschap kijken, zien we dit gevaar overal. We zien andere politieke partijen die steeds autocratischer regeren. Ze doen alsof ze uiterst democratisch zijn via gelikte marketingstunts op sociale media, maar hun acties achter gesloten deuren bewijzen het tegendeel. Ze informeren de bevolking nauwelijks en spelen groepen sluw tegen elkaar uit om de absolute macht te behouden. Het is de illusie van participatie.

De PNP leek even op datzelfde gevaarlijke kruispunt te staan: de stilte regeerde. Maar precies in die stilte zagen we het absolute bewijs van de kracht van onze 78 jaar institutionele partij. Waar in een autocratische partij de leden de stilte zouden accepteren (kijk maar rond), trad bij ‘Nashonal’ het democratische immuunsysteem in werking. Leden en zelfs enkele bestuursleden weigerden aan de zijlijn te blijven staan. Er werd een officiële petitie opgesteld en ingediend om het bestuur te dwingen een ALV bijeen te roepen. Dat is het meest positieve wat er uit deze perikelen is voortgekomen.

Het bewijst dat de erfenis van Doktoor Da Costa Gomez, die vocht voor het recht om mee te beslissen, springlevend is. Onze leden lieten zien: wíj zijn de partij. Niet de individuen, niet de bestuurders, maar het collectief, men moet alleen bewaken dat de agenda’s in het politieke spectrum voor het doel zuiver blijven.

Als jonge politicus en adviseur zie ik hier de absolute hoofdtaak voor mijn generatie. Ik geef eerlijk toe dat ik Hubentut Nashonal nadat ik Statenlid werd ook even heb laten stilvallen omdat ook geen ander het vuur wou blijven aansteken, maar we zijn nu met verschillende initiatieven underground keihard aan het mobiliseren samen met Haicheline Rosinda.

Het afgelopen jaar heb ik burgerschapsonderwijs (‘Demokrasia den Man’) gegeven met het project ‘Si mi tbt Minpres’ aan groep 7 en 8 van scholen zoals Kolegio Sta. Rosa de Lima, Mgr. Nieuwindt College, Kolegio Annie Koenraad en St. Franciscus College. Als je voor die klassen staat, begrijp je pas écht de absolute noodzaak van hereducatie en besef je waarom we nooit mogen opgeven.

Dan merk je ook dat een volkspartij er niet slechts is voor het organiseren van feestjes of het ophangen van vlaggen. Wij moeten de hoeders zijn van deze democratische principes. Wij moeten kritische vragen durven stellen en garanderen dat interne processen eerlijk en volgens de regels van ‘orden, desensia i disiplina’ verlopen. Maar we moeten bovenal scherp zijn op onze eigen rol in de democratie, op hoe eerlijk we voor elkaar zijn en hoe we elkaar behoeden voor fouten.

Dit alles brengt ons bij de cruciale ALV van vandaag, 4 mei. Iedereen op Curaçao houdt de adem in voor deze datum, als je alles volgt. Het is geen gewone, administratieve vergadering; het is de dag waarop de leden de ‘turn’ over hun eigen huis formeel weer kunnen opeisen. Maar we moeten wel bewust blijven van doorgestoken agenda’s in de politiek, djente blanku no ta kurason.

Een partij die 78 jaar oud is, mag nooit bang zijn voor de kritische, eisende stem van haar eigen mensen, want alleen daardoor kunnen we met klem ook kritisch zijn op ons eigen autonome volkssysteem. Op 4 mei moet de PNP bewijzen dat we de crisistest hebben doorstaan en klaar zijn om weer voorwaarts te stappen.

We hebben verschillende stormen gevoeld, en het huis staat er nog. In column 4 gaan we het hebben over hoe we de energie van dit interne herstel gaan vertalen naar de straat, met concrete voorbeelden van hoe verandering een verschil kan maken. Van theorie naar praktijk. We gaan het hebben over het oplossen van de échte problemen van de Curaçaoënaar en waarom we moeten focussen op oplossingen in plaats van op politieke spelletjes.

Nashonal ta nos tur!

— EINDE —

[Meer informatie over]

Gwendell Mercelina Jr. – is een voormalig lid van het parlement van Curaçao (2021-2025) met een diverse achtergrond die service management, advisory, consultancy, media, communicatie en rechten omvat. Hij is een voorvechter van mensenrechten, oprichter van de WE LEAD Foundation en is mede-oprichter van The Parliamentary Observatory on Climate Change and Just Transition (OPCC), lid van organisaties zoals Parliamentarians for Global Action en de Nederlandse Vereniging voor Raadsleden. Mercelina heeft zich sterk gemaakt voor openbare dienstverlening en gemeenschapsontwikkeling, en heeft leiderschap getoond in mensenrechten, duurzaamheid, innovatie, jeugdontwikkeling, arbeid en onderwijs, en heeft een bewezen succesvolle staat van dienst in het stimuleren van initiatieven die Curaçao en Het Koninkrijk ten goede komen.

g.mercelina@gmail.com | +5999-513-0101